Troostgedachten

Binnen mijn dagelijkse praktijk en persoonlijk leven, ontmoet ik veel volwassen mensen die het getraumatiseerde jonge kind dagelijks met zich meedragen. Als een zwaar en tegelijk onzichtbaar juk vol pijn.

Naast gevoel van mededogen en respect raakt mij dit als medemens tot diep in mijn ziel. In het contact ben ik er - vanzelfsprekend - volledig voor de ander. Maar omdat we - niets meer of minder - dan mens kunnen zijn, is het voor mij persoonlijk belangrijk om deze diepe geraaktheid ook kwijt te kunnen.

Mijn gevoelens en gedachten van troost die ik een ieder in pijn zo toewens, vertrouw ik het meest aan papier toe. Daar op het papier wordt in alle stilte de poëzie geboren. Ik hoop dat mijn troostgedichten een lichtje in het donker kan zijn, voor wie dat nodig heeft.