De weg naar buiten

Zelfvervreemding en zelfverloochening zijn bij veel mensen met een verleden van misbruik, verwaarlozing, vernedering en huiselijk geweld het overlevingsmechanisme geworden. “Er zelf niet zijn” heeft ervoor gezorgd dat je het overleefd hebt. Maar als u zelf niet goed weet wie u bent, hoe kan die onbekende therapeut dit dan weten? Wanneer er door verschillende vormen van misbruik en mishandeling zoveel schade aangericht is dan kan ‘de binnenkant’ ervaren worden als een donkere ruimte waarvan je niet weet waar de bodem is. Een innerlijk doolhof vol pijn, angst en geheimen. Gevoelens, gedachten, integriteit en begrenzing hebben door het misbruik vaak nooit de ruimte gekregen om van zich te laten horen. Laat staan dat er naar geluisterd is. Nee, de innerlijke gevoelens en gedachten hebben gewerkt als een echo; alles kaatst terug naar jezelf. Terug geworpen op jezelf. Met verwarring, onveiligheid en diepe eenzaamheid als gevolg. Dan kan het goed zijn ‘om de weg naar buiten’ te gaan. Doordat de straf op zwijgen levenslang is. Om samen met de therapeut woorden te vinden voor het onzegbare. Vrouwen en mannen die als kind op welke wijze ook misbruikt zijn, hebben een therapeut nodig met een grote fijngevoeligheid voor integriteit, menselijke waardigheid en grenzen. Iemand die kan luisteren 'met de oren van haar hart' en tegelijk veel kennis en kunde in huis heeft. Dat zou ik graag voor u willen zijn. Zie de speciaal hiervoor ontwikkelde website: www.dewegnaarbuiten.nl